Introduction to “The guide of how to shape the light”

In the beginning there was darkness.
Deep and true. Cold?
Not necessarily. There are times when darkness offers an unexpected warmth. It is a refuge and a house. And houses are always warm.

In the beginning there was non-light. Then light was made and darkness was lost from the known world and something else came, an illusion of darkness when the light cannot bath everything. This illusion we name shadow.
Shadow is a filter. It filters light and it presents it to us like something else. Shadow is not evil. Shadow is colour.

What is the real light then? Light has two natures. It can be approached as wave or as matter. In this handbook light has two different natures. The light that we see, that reflects on lakes and slips through the trees and dances on the sea’s waves, the light that reveals things no matter if beautiful or ugly.

But there is another nature of light that we cannot see but we feel it inside us.
This light cannot be described with colors but with feelings. Pure, warm and hopeful.This light knows no obstacles cause it is immaterial, like a wave. This light comes to gently touch our souls’ chords. Real light that sometimes is so bright that our soul cannot contain all this beauty and our eyes are brought to tears.

This light, that inspire of its complexity it can be captured by a simple photograph. The smile of a baby with its arms outstretched as his parent holds it in the air. The hand that helps someone who lost every hope of help. The rainbow that lies on the horizon to end every hardship.

The light, such a valuable thing that, without it we wouldn’t be living and we would be traveling in the unknown world.
A travel to real darkness.

Χαρούμενοι Αναστεναγμοί

Και ενώ εσύ πήγες να κοιμηθείς
εγώ έμεινα ξύπνιος, μόνος
όμως δεν νιώθω μοναξιά
γιατί σε νιώθω μέσα μου

Η μουσική παίζει στο παρασκήνιο
ένα άγνωστο συγκρότημα
που δεν το έχεις ακούσει ποτέ σου
Yndi Halda λέγονται και ο δίσκος τους
Eternal Bliss, πραγματικά όπως νιώθω μαζί σου

Δεν έχουν λόγια μη ρωτήσεις,
μόνο 4 τίτλους τραγουδιών
και τόσο συναίσθημα, ξέρεις
από αυτό το δικό μου, της
χαρούμενης μελαγχολίας
του αναστεναγμού που θέλει
να βγάλει από μέσα του ότι πικρόχολο υπάρχει
γιατί δεν το χρειάζεται πλέον αφού αναπνέει εσένα

Με ρωτάς γιατί αναστενάζω,
αυτός είναι ο λόγος
Τον κατάλαβα τώρα, αυτήν την ώρα
όπου το Earl Gray που στέκει μπροστά από την οθόνη
αχνίζει και δημιουργεί την εικόνα σου στο τρεμόπεγμα
των αχνών του

Μαζί του κουβαλάει μυρωδιές και συναισθήματα
που μυρίζω διαρκώς όταν σε σκέφτομαι και όταν μου μιλάς
η μυρωδιά της γλυκύτητας, της χαλάρωσης, του ταξιδιού,
της αναζωογόνησης, της έντασης

Καθώς το πίνω με γεμίζει ολόκληρο και όμως
ξέρω ότι εσύ με γεμίζεις περισσότερο
γιατί αγάπη μου είναι διαφορετικό το να γεμίζεις κάποιον
και διαφορετικό να τον ολοκληρώνεις.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που γράφω,
δεν ξέρω γιατί το χωρίζω έτσι ώστε να φαίνεται σαν ποίημα.
“Ποίημα”…είναι ότι έφτιαξες μέσα μου
με το χαμόγελό σου, με τη φωνή σου, με την ομορφιά σου
με τα μάτια σου, σμαραγδένιες κρυστάλλινες λίμνες
μέσα σε κρυφό ξέφωτο στο δάσος των ονείρων μου
με τόσο παγωμένο νερό που κανονικά θα μούδιαζα
εάν δεν κυκλοφορούσες ανάμεσα τους σαν νύμφη
μια παραμυθένια ομορφιά που λίγοι έχουν την τύχη να δουν
πέρα από την σκιά της
και να με ζέστανες με το άγγιγμα και το χαμόγελο σου

Και πραγματικά αισθάνομαι τυχερός επειδή
εγώ θα κολυμπούσα στις λίμνες σου
θα προσπαθούσα να δω τον πάτο, να γευτώ το νερό τους
και αν δεν ήσουν εσύ εκεί θα χανόμουν για πάντα
στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά τους
και πάλι όμως, θα άξιζε, γιατί παρόλο που θα ήμουν χαμένος
θα ήμουν χαμένος μέσα στα μάτια σου, το ομορφότερο μέρος
στο οποίο μπορεί να χαθεί κάποιος

Είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι
χωρίς να έχω πιει στάλα αλκοόλ
μου είναι αρκετό να είμαι μεθυσμένος
από έρωτα για σένα

Είπα πριν ότι με κάνεις να ταξιδεύω
και πόσο πιο τρανή απόδειξη
από το να περνάω από την κούπα με το Earl Gray
σε ξέφωτα με τις λίμνες των ματιών σου

Στο παρασκήνιο παίζει ακόμα η ίδια μουσική
με τους 4 τίτλους των τραγουδιών
Dash and Blast, έτσι ακριβώς όπως σε πρωτοείδα
We flood empty lakes, όση ακριβώς δύναμη έχουμε μαζί
A song for starlit beaches, εκεί που σε ερωτεύομαι κάθε βράδυ
Illuminate My Heart, My Darling!, έτσι όπως φωτίζεις την καρδιά μου, ήλιε μου τον οποίο δεν θέλω να σβήσω ποτέ επειδή τυφλώνομαι από την λάμψη του…

Ξημέρωσε τώρα και σε βλέπω στο λυκαυγές
την αγαπημένη σου ώρα της ημέρας
Κοιμήσου αγάπη μου και εγώ
θα κάθομαι άγρυπνος φρουρός στα όνειρα σου

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα” και είναι αδύνατο να κολυμπήσεις απέναντι ή να σκαρφαλώσεις κάτω για να σωθείς, τότε πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο να μάθεις να πετάς ή να πεθάνεις…

Η μπορείς απλά να καλέσεις το 199 :)

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η τεχνολογία και η επιστήμη μας προίκισε με εργαλεία τα οποία αν χρησιμοποιήσουμε σωστά (βλ. μην παίζουμε με το κινητό φιδάκι στην άκρη του γκρεμού από την απόγνωση μας και μας τελειώσει η μπαταρία) μπορούμε να βγούμε από πολλά φαινομενικά αδιέξοδα όντας προσγειωμένοι χωρίς να χρειαστεί να φάμε τα μούτρα μας προσπαθώντας να πετάξουμε. Προσοχή, μην με παρεξηγήσετε! Δεν σας ζητάς να είστε κυνικοί, αλλά πρακτικοί :)

Of Travellers

Do travelers dream?
And if they do,
do they dream of the roads that they left behind
or of the roads that will follow?

Some of them travel on foot, some on thought and some on feelings.
But can u tell who travels the longest?
Or who sees the most?


So they left us here
in this beautiful landscape
of forest hills and lakes
and they went away to fight
“for a better world”

Children we were, innocent
and they were our parents, wise
so we accepted it and stayed
with our toys for company
and their promises
waiting for the better world.

weeks passed and none came back
we grew, along with our fears
broken toys and broken promises
we couldn’t hold on to any of them
incapable of facing the world.

And with time the bright days were lost
And the starlit nights never came
And the moon stopped smiling on us
And the only that was left was a cold twilight
A herald of either night or day
But neither of them would come

Autumn came and our hopes
fell like rotten leaves
from our tree of youth
the way back was covered with those leaves
there was no way back

Winter now..the light in our eyes
the only warmth that is left
not enough..we die, we die alone
A small fire burns in the fireplace
fueled by our toys and their promises,
so long ago..

Το Ασανσέρ

Μου αρέσει το ασανσέρ.
Είναι από τα λίγα αντικείμενα
που ακόμα τα αντιμετωπίζω με αισιοδοξία.
Και δεν είναι η κούραση ούτε η βαρεμάρα
που με κάνει να το λατρεύω.

Είναι το γεγονός ότι
πρώτα δοκιμάζω να ανοίξω την πόρτα
και μετά πατάω το κουμπί της κλήσης.
Κρύβεται μια παράξενη αισιοδοξία
πίσω από αυτήν την πράξη
ότι το ασανσέρ θα είναι εκεί
και θα σε περιμένει.

Ενάντια στις πιθανότητες
πιστεύω ότι θα είναι στον όροφό μου
και όταν το πετυχαίνω χαμογελάω
και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Όταν όμως δεν είναι στον ίδιο όροφο,
τότε δεν πατά το κουμπί απογοητευμένος
αλλά γνωρίζοντας ότι τα έβαλα
με το ελάχιστα πιθανό
και απέτυχα.

Παράλογη αισιοδοξία
ή μήπως κίνηση για να
πείσω τον εαυτό μου
ότι ακόμα ελπίζω σε κάτι;

Ουρανιο Τοξο

Ηρθε στη ζωη μου
μια βροχερη νυχτα
για να διωξει εστω και για λιγο
τη μουντη διαθεση της ψυχης μου

Σαν το ουρανιο τοξο
υποσχεση ελπιδας
μου χαρισε τα χρωματα της
και φωτισε τον κοσμο μου

Και στα ματια μου
η θεα της, καλειδοσκοπιο
που αρνεισαι να το βγαλεις απο το ματι σου
οσο και να ζαλιζεσαι απο την ομορφια
των σχεδιων και των χρωματων του

Και κλεινεις ακομα και το αλλο σου ματι
περιοριζοντας την όραση σου στο μισο
μονο για να το βλεπεις καλυτερα

Και οι ιστοριες παντα λενε
για τους τυχερους που καταφεραν
να αγγιξουν το ουρανιο τοξο
αλλα ποτε για τους αλλους,
που χαθηκαν, κυνηγωντας το


We all sit in a sofa
placed on a remote place
with a fantastic view
at the landscape surrounding us

This is our haven and our sojourn
we can see and we can listen
we can smell and we can taste
but we cannot touch

And if we ever find the strength
to get up from that sofa
we’ll see that the space is too little
for we are surrounded by walls

Walls painted by ourselves
our relatives and maybe friends
and lovers and even by
all kind of teachers and mentors

And the only thing indicating
that there is a real world outside
is the ceiling..

The ceiling which is the sky itself
None can take the sky
away from us nor put
a concrete ceiling above our heads
cause then we would be living in a tomb

And nothing really lives in a tomb
Tombs are places of the dead
And dead people can’t feel
or be felt; only their absense

There are few who would tear down
these walls and see the real landscape
Tear down these beautiful paintings
so lovingly -or not- offered by others

A real view at the surrounding world
is offered by none other than the world itself
Billions of humans workings like artists
on the canvas of your mind

And there are others who choose
to stay behind these walls
And their screams and fears
reach out in the night sky

But these people cannot touch, or be touched
they are like ghosts, projecting theirselves
out of the walls, to the sky
but ghosts are nothing else but cursed dead.

MET : Μαζική Επίθεση Τετραγώνων

Δυο φορές το χρόνο δίνεται μια άγρια και άγνωστη σε πολλούς μάχη στα αμφιθέατρα και στις αίθουσες της ΣΑΤΜ. Άγρια τετράγωνα από τις στέπες της Αλγέβρας και τα δάση των Πιθ-Ανοτήτων μαζεύονται για να εξαπολύσουν επίθεση στον γνωστό μας κόσμο. Υποκινούμενα από φαύλες υποσχέσεις της πολεμοχαρούς κάστας των Γεωδαιτών/Αμαζόνων χτυπούν τους φοιτητές περίπου στις Ισημερίες 21 Mαρτίου (εάν έχουμε καταλήψεις) και 21 Σεπτεμβρίου.

Ευτυχώς η απάντηση των φοιτητών είναι μαζική. Σε εκατοντάδες καταλύουν τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες ετοιμασμένοι για το χειρότερο..Τα όπλα τους; Απλά αντικείμενα όπως μηχανικά μολύβια με γεμιστήρες των 8 μυτών, χάρακες, κομπιουτεράκια, διαβήτες και σβήστρες έρχονται αντιμέτωπα με τα ύπουλα όπλα των Τετραγώνων. Εδώ όμως χρειάζεται μια περεταίρω ανάλυση γιατι, για να νικήσουμε τον εχθρό μας, πρέπει να τον γνωρίζουμε.

Ο εχθρός:
Το πρώτο όπλο των Τετραγώνων λοιπόν είναι οι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι. Αυτοί είναι κάτι παράμετροι-ninja οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι ανάμεσα στους φοιτητές και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή (καθώς άγνωστοι και καμουφλαρισμένοι) βρίσκουν την ευκαιρία να μαχαιρώσουν πισώπλατα ένα μεγάλο αριθμό φοιτητών που ίσως κρίνει καθοριστικά την έκβαση της μάχης.

Μια δεύτερη τεχνική που χρησιμοποιούν τα Τετράγωνα είναι οι Πίνακες. Οι πίνακες είναι πόκεμον με μηδενικό IQ έχουν όμως πολλούς πόντους ζωής. Τους βαράς, τους βαράς και δεν πεθαίνουν. Η δεύτερη τους εξέλιξη είναι ο πολλαπλασιασμός όπου ενόνται (σαν το αρμα των Αστρομαχητών ενα πράμα) και είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους σκοτώσεις. Τέλος αν δεν τους σκοτώσεις εγκαίρως παίρνουν την 3η εξέλιξη τους, η οποία είναι και η τελική, την αντιστροφή οπού εκεί απλά γίνονται ακαταμάχητοι για μια μερίδα απλών φοιτητών-πιόνια. Οι πίνακες λοιπόν σου τρώνε χρόνο και καθώς η μάχη κρίνεται σε 2 ώρες (θες-δεν θες) σου τρώνε πολύτιμο χρόνο ώστε να φτάσεις ένα βήμα πιο κοντά στα Τετράγωνα.

Το τρίτο και τελευταίο όπλο των Τετραγώνων είναι και το πιο ύπουλο. Σπέρνοντας απογοήτευση στους συμπολεμιστές σου ή βαθείες πληγές, οι τελευταίοι γυρνάνε σε εσένα και ζητάν βοήθεια. Και εκεί που πας να βοηθήσεις για να τους κρατήσεις στη ζωή μπλέκεις σε μια δεύτερη μάχη και το προσωπικό σου τετράγωνο σε μαχαιρώνει. Φήμες και ιστορίες γύρω απο τη φωτιά λένε για φοιτητές-ήρωες οι οποίοι πολέμησαν 2 και 3 τετράγωνα ταυτόχρονα και έζησαν για να διηγηθούν την ιστορία τους.

Αν ξεπεραστούν όλα αυτά τα εμπόδια τότε έρχεσαι αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια τα Τετράγωνα που συνήθως δεν πάνε ένα-ένα αλλά σχηματίζουν ένα Δίκτυο.

Τρόποι Αντιμετώπισής:
Έχουν προταθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης αλλά θα αναφέρουμε τους τρεις βασικούς. Οι 2 πρώτοι προέρχονται φυσικά απο την αρχαία ελλάδα, ενώ ο τρίτος από το Star Wars.

Μην πιστεύετε στο 5ο αξίωμα του Ευκλείδη. Κατά την θεμελίωση της γεωμετρίας του, ο Ευκλείδης έθεσε 5 αξιώματα.Το 5ο λοιπόν το επονομαζόμενο ως Αξίωμα των Παραλλήλων δεν μπορούσε να αντικρουστεί απο κανέναν στην αρχαιότητα οπότε όλοι το παίρναν ως δεδομένο. Όμως με τα σύγχρονα μαθηματικά το 5ο αξίωμα (το οποίο επεκτεινόμενο επιτρέπει τον σχηματισμό τετραγώνων) αποδείχθηκε οτι δεν ισχύει πάντα. Από εκεί προέκυψε η υπερβολική γεωμετρία. Αν λοιπόν δεν πιστεύετε στο 5ο αξίωμα τα Τετράγωνα εξαφανίζονται μονομιάς
**Τεχνική Δυσκολία: ενώ φαίνεται απλό στην πράξη, υπάρχουν πολλά άτομα τα οποία δεν μπορούν να μην πιστέψουν στο 5ο αξίωμα επειδή έτσι έχουν ανατραφεί. Για να καταλάβετε πόσο απλό ειναι αυτό πάρτε παράδειγμα την Κόλαση. Πόσο ποιο απλή θα ήταν η ζωή μας εάν δεν πιστεύαμε στο Θεο! Απλά δεν θα υπήρχε Κόλαση! Όμως όχι! Εκεί εμείς πιστεύουμε ακόμα!

“Ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Σε απόγνωση οι αρχαίοι Έλληνες και αδυνατώντας να ανταποδείξουν το 5ο αξίωμα έβγαλαν αυτό το ρητό για την παράκαμψη των Τετραγώνων μέχρι να έλθει η ώρα για την τελική τους πτώση. Οι αρχαίοι Έλληνες θέλανε να πουν: ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ. Δηλαδή r=0. Δηλαδή τα Τετράγωνα -σαν τον Διάβολο- πηγαίνουν και μπαίνουν στους πλεονέκτες και σε αυτούς που θέλουν να έχουν
περισσότερα απο αυτά που χρειάζονται.

Γίνε padawan ένος Φοιτητή Jedi. Απομονωμένοι και στα βάθη τροπικών δασών ζούνε φοιτητές-jedi οι οποίοι κατέχουν την γνώση της Συνόρθωσης. Η συνόρθωση είναι μια ενέργεια που καταστρέφει τα Τετράγωνα. Αυτοί λοιπόν οι κρυμμένοι φοιτητές από φόβο μην εντοπιστούν από τις Γεωδαίτριες/Αμαζόνες είναι γενικά καχύποπτοι στο να διδάξουν την Τέχνη σε οποιονδήποτε απο φόβο μήπως είναι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι και τους σκοτώσουν. Θέλει πολλά χρόνια αναζήτησης για έναν φοιτητή-Jedi και άλλα τόσα και περισσότερα για να αποδείξεις ότι είσαι άξιος της εμπιστοσύνης του ώστε να σου μάθει την τέχνη και να νικήσεις τα Τετράγωνα. Είναι ο πιο δύσκολος δρόμος αλλα και ο πιο ενάρετος.

134,86$ για ένα βαρέλι

Το παρακάτω κείμενο είναι μια απάντηση στο chain mail που πήρα σχετικά με την μείωση της τιμής της βενζίνης κατά 50%. Το εν λόγω chain-mail πρότεινε να μην αγοράζουμε μέχρι το τέλος του χρόνου βενζίνη από την SHELL και την ESSO (τις 2 μεγαλύτερες εταιρίες του χώρου) ώστε να μειωθεί η τιμή της βενζίνης κατά 50%. Εγώ σκέφτομαι κάτι διαφορετικό:

Το πετρέλαιο καλώς η κακώς είναι απαραίτητο για την παραγωγή ενέργειας από ένα μεγάλο μέρος ανθρώπινων κατασκευών. Επίσης το πετρέλαιο είναι ένας φυσικός πόρος με συγκεκριμένα αποθέματα. Δεν είναι αέρας ή ήλιος που θα υπάρχει για πάντα (η σχεδόν για πάντα). Το πετρέλαιο τελειώνει.

Επειδή λοιπόν τελειώνει και είναι απαραίτητο η τιμολόγηση του είναι υψηλή. Εδώ τίθεται όμως το ερώτημα πόσο υψηλή πρέπει να είναι. Είναι όντως ακριβό να πληρώνουμε 1.15 euro για 1 λίτρο; Ένα μέσο αυτοκίνητο (1600cc) έχει κατανάλωση αστικού κύκλου περίπου 9lt/100km, δηλαδή με 1.15 ευρώ διανύουμε μια απόσταση 11km.

Αν αφήσουμε στην άκρη το πόσο κερδίζουν οι εταιρίες πετρελαίου και αναλογιστούμε το πόσο πραγματικά κοστίζει μια μετακίνηση στο δρόμο (φθορά ασφάλτου, παράγωγη κυκλοφορία/μποτιλιάρισμα/χαμένος χρόνος, εκπομπές CO2/περιβαλλοντικό αντίκτυπο, κατανάλωση πετρελαίου το οποίο ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ) θα δούμε ότι τελικά ίσως το να πληρώνουμε 1.15 ευρώ το λίτρο δεν είναι και τόσο πολύ. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ειδικά σε αστικές μετακινήσεις η πληρότητα των οχημάτων είναι περίπου 1.2 άτομα/όχημα, δηλαδή ότι τις περισσότερες φορές το αυτοκίνητο εξυπηρετεί ένα ΜΟΝΟ άτομο, καταλαβαίνουμε πόσο ενεργοβόρο είναι το αυτοκίνητο.

Η ουσία λοιπόν δεν βρίσκεται στο να “τιμωρήσουμε” τις πετρελαικές εταιρίες μην αγοράζοντας, η ουσία είναι να μην αγοράζουμε επειδή κατανοούμε τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Μερικές λοιπόν τακτικές αντικατάστασης του αυτοκινήτου είναι τα πιο ευέλικτα scooters, τα πιο φιλικά στο περιβάλλον ποδήλατα, το περπάτημα, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το car pooling και το car sharing (μπορείτε να google-ίσετε για να δείτε τι είναι), τα ίσως πιο extreme rollers/skateboards, το hitech Segway κλπ.

Μήπως τελικά η “περασάδα” στην παραλιακή με το αυτοκίνητο ή η βόλτα για καφέ επιφέρει περισσότερα κόστη από όσα νομίζαμε; Μήπως τελικά κάποιες αποστάσεις που διανύουμε καθημερινά δεν δικαιολογούν αυτοκίνητο; Μήπως το αυτοκίνητο είναι μια συνήθεια σαν το τσιγάρο που προήλθε από τους γονείς μας, τα χρόνια που δεν υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα και οι έρευνες;

Αμά θέλουμε να γίνουμε Άμστερνταμ, Κοπενχάγη ή Βερολίνο σε ότι αφορά τις μεταφορές και το περιβάλλον δεν φτάνει μόνο να αφορίζουμε την ελληνική πραγματικότητα, αλλά να αρχίσουμε σιγά σιγά να ασπαζόμαστε την ευρωπαική ;)

Next Page »