ArcTan

Όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα” και είναι αδύνατο να κολυμπήσεις απέναντι ή να σκαρφαλώσεις κάτω για να σωθείς, τότε πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο να μάθεις να πετάς ή να πεθάνεις…

Η μπορείς απλά να καλέσεις το 199

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η τεχνολογία και η επιστήμη μας προίκισε με εργαλεία τα οποία αν χρησιμοποιήσουμε σωστά (βλ. μην παίζουμε με το κινητό φιδάκι στην άκρη του γκρεμού από την απόγνωση μας και μας τελειώσει η μπαταρία) μπορούμε να βγούμε από πολλά φαινομενικά αδιέξοδα όντας προσγειωμένοι χωρίς να χρειαστεί να φάμε τα μούτρα μας προσπαθώντας να πετάξουμε. Προσοχή, μην με παρεξηγήσετε! Δεν σας ζητάς να είστε κυνικοί, αλλά πρακτικοί

Do travelers dream?
And if they do,
do they dream of the roads that they left behind
or of the roads that will follow?

Some of them travel on foot, some on thought and some on feelings.
But can u tell who travels the longest?
Or who sees the most?

So they left us here
in this beautiful landscape
of forest hills and lakes
and they went away to fight
“for a better world”

Children we were, innocent
and they were our parents, wise
so we accepted it and stayed
with our toys for company
and their promises
waiting for the better world.

weeks passed and none came back
we grew, along with our fears
broken toys and broken promises
we couldn’t hold on to any of them
incapable of facing the world.

And with time the bright days were lost
And the starlit nights never came
And the moon stopped smiling on us
And the only that was left was a cold twilight
A herald of either night or day
But neither of them would come

Autumn came and our hopes
fell like rotten leaves
from our tree of youth
the way back was covered with those leaves
there was no way back

Winter now..the light in our eyes
the only warmth that is left
not enough..we die, we die alone
A small fire burns in the fireplace
fueled by our toys and their promises,
broken..
so long ago..

Μου αρέσει το ασανσέρ.
Είναι από τα λίγα αντικείμενα
που ακόμα τα αντιμετωπίζω με αισιοδοξία.
Και δεν είναι η κούραση ούτε η βαρεμάρα
που με κάνει να το λατρεύω.

Είναι το γεγονός ότι
πρώτα δοκιμάζω να ανοίξω την πόρτα
και μετά πατάω το κουμπί της κλήσης.
Κρύβεται μια παράξενη αισιοδοξία
πίσω από αυτήν την πράξη
ότι το ασανσέρ θα είναι εκεί
και θα σε περιμένει.

Ενάντια στις πιθανότητες
πιστεύω ότι θα είναι στον όροφό μου
και όταν το πετυχαίνω χαμογελάω
και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Όταν όμως δεν είναι στον ίδιο όροφο,
τότε δεν πατά το κουμπί απογοητευμένος
αλλά γνωρίζοντας ότι τα έβαλα
με το ελάχιστα πιθανό
και απέτυχα.

Παράλογη αισιοδοξία
ή μήπως κίνηση για να
πείσω τον εαυτό μου
ότι ακόμα ελπίζω σε κάτι;

Ηρθε στη ζωη μου
μια βροχερη νυχτα
για να διωξει εστω και για λιγο
τη μουντη διαθεση της ψυχης μου

Σαν το ουρανιο τοξο
υποσχεση ελπιδας
μου χαρισε τα χρωματα της
και φωτισε τον κοσμο μου

Και στα ματια μου
η θεα της, καλειδοσκοπιο
που αρνεισαι να το βγαλεις απο το ματι σου
οσο και να ζαλιζεσαι απο την ομορφια
των σχεδιων και των χρωματων του

Και κλεινεις ακομα και το αλλο σου ματι
περιοριζοντας την ωρα σου στο μισο
μονο για να το βλεπεις καλυτερα

Και οι ιστοριες παντα λενε
για τους τυχερους που καταφεραν
να αγγιξουν το ουρανιο τοξο
αλλα ποτε για τους αλλους,
που χαθηκαν, κυνηγωντας το

We all sit in a sofa

placed on a remote place

with a fantastic view

at the landscape surrounding us

This is our haven and our sojourn

we can see and we can listen

we can smell and we can taste

but we cannot touch

And if we ever find the strength

to get up from that sofa

we’ll see that the space is too little

for we are surrounded by walls

Walls painted by ourselves

our relatives and maybe friends

and lovers and even by

all kind of teachers and mentors

And the only thing indicating

that there is a real world outside

is the ceiling..

The ceiling which is the sky itself

None can take the sky

away from us nor put

a concrete ceiling above our heads

cause then we would be living in a tomb

And nothing really lives in a tomb

Tombs are places of the dead

And dead people can’t feel

or be felt; only their absense

There are few who would tear down

these walls and see the real landscape

Tear down these beautiful paintings

so lovingly -or not- offered by others

A real view at the surrounding world

is offered by none other than the world itself

Billions of humans workings like artists

on the canvas of your mind

And there are others who choose

to stay behind these walls

And their screams and fears

reach out in the night sky

But these people cannot touch, or be touched

they are like ghosts, projecting theirselves

out of the walls, to the sky

but ghosts are nothing else but cursed dead.

Εισαγωγή:
Δυο φορές το χρόνο δίνεται μια άγρια και άγνωστη σε πολλούς μάχη στα αμφιθέατρα και στις αίθουσες της ΣΑΤΜ. Άγρια τετράγωνα από τις στέπες της Αλγέβρας και τα δάση των Πιθ-Ανοτήτων μαζεύονται για να εξαπολύσουν επίθεση στον γνωστό μας κόσμο. Υποκινούμενα από φαύλες υποσχέσεις της πολεμοχαρούς κάστας των Γεωδαιτών/Αμαζόνων χτυπούν τους φοιτητές περίπου στις Ισημερίες 21 Mαρτίου (εάν έχουμε καταλήψεις) και 21 Σεπτεμβρίου.

Ευτυχώς η απάντηση των φοιτητών είναι μαζική. Σε εκατοντάδες καταλύουν τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες ετοιμασμένοι για το χειρότερο..Τα όπλα τους; Απλά αντικείμενα όπως μηχανικά μολύβια με γεμιστήρες των 8 μυτών, χάρακες, κομπιουτεράκια, διαβήτες και σβήστρες έρχονται αντιμέτωπα με τα ύπουλα όπλα των Τετραγώνων. Εδώ όμως χρειάζεται μια περεταίρω ανάλυση γιατι, για να νικήσουμε τον εχθρό μας, πρέπει να τον γνωρίζουμε.

Ο εχθρός:
Το πρώτο όπλο των Τετραγώνων λοιπόν είναι οι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι. Αυτοί είναι κάτι παράμετροι-ninja οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι ανάμεσα στους φοιτητές και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή (καθώς άγνωστοι και καμουφλαρισμένοι) βρίσκουν την ευκαιρία να μαχαιρώσουν πισώπλατα ένα μεγάλο αριθμό φοιτητών που ίσως κρίνει καθοριστικά την έκβαση της μάχης.

Μια δεύτερη τεχνική που χρησιμοποιούν τα Τετράγωνα είναι οι Πίνακες. Οι πίνακες είναι πόκεμον με μηδενικό IQ έχουν όμως πολλούς πόντους ζωής. Τους βαράς, τους βαράς και δεν πεθαίνουν. Η δεύτερη τους εξέλιξη είναι ο πολλαπλασιασμός όπου ενόνται (σαν το αρμα των Αστρομαχητών ενα πράμα) και είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους σκοτώσεις. Τέλος αν δεν τους σκοτώσεις εγκαίρως παίρνουν την 3η εξέλιξη τους, η οποία είναι και η τελική, την αντιστροφή οπού εκεί απλά γίνονται ακαταμάχητοι για μια μερίδα απλών φοιτητών-πιόνια. Οι πίνακες λοιπόν σου τρώνε χρόνο και καθώς η μάχη κρίνεται σε 2 ώρες (θες-δεν θες) σου τρώνε πολύτιμο χρόνο ώστε να φτάσεις ένα βήμα πιο κοντά στα Τετράγωνα.

Το τρίτο και τελευταίο όπλο των Τετραγώνων είναι και το πιο ύπουλο. Σπέρνοντας απογοήτευση στους συμπολεμιστές σου ή βαθείες πληγές, οι τελευταίοι γυρνάνε σε εσένα και ζητάν βοήθεια. Και εκεί που πας να βοηθήσεις για να τους κρατήσεις στη ζωή μπλέκεις σε μια δεύτερη μάχη και το προσωπικό σου τετράγωνο σε μαχαιρώνει. Φήμες και ιστορίες γύρω απο τη φωτιά λένε για φοιτητές-ήρωες οι οποίοι πολέμησαν 2 και 3 τετράγωνα ταυτόχρονα και έζησαν για να διηγηθούν την ιστορία τους.

Αν ξεπεραστούν όλα αυτά τα εμπόδια τότε έρχεσαι αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια τα Τετράγωνα που συνήθως δεν πάνε ένα-ένα αλλά σχηματίζουν ένα Δίκτυο.

Τρόποι Αντιμετώπισής:
Έχουν προταθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης αλλά θα αναφέρουμε τους τρεις βασικούς. Οι 2 πρώτοι προέρχονται φυσικά απο την αρχαία ελλάδα, ενώ ο τρίτος από το Star Wars.

Μην πιστεύετε στο 5ο αξίωμα του Ευκλείδη. Κατά την θεμελίωση της γεωμετρίας του, ο Ευκλείδης έθεσε 5 αξιώματα.Το 5ο λοιπόν το επονομαζόμενο ως Αξίωμα των Παραλλήλων δεν μπορούσε να αντικρουστεί απο κανέναν στην αρχαιότητα οπότε όλοι το παίρναν ως δεδομένο. Όμως με τα σύγχρονα μαθηματικά το 5ο αξίωμα (το οποίο επεκτεινόμενο επιτρέπει τον σχηματισμό τετραγώνων) αποδείχθηκε οτι δεν ισχύει πάντα. Από εκεί προέκυψε η υπερβολική γεωμετρία. Αν λοιπόν δεν πιστεύετε στο 5ο αξίωμα τα Τετράγωνα εξαφανίζονται μονομιάς
.
**Τεχνική Δυσκολία: ενώ φαίνεται απλό στην πράξη, υπάρχουν πολλά άτομα τα οποία δεν μπορούν να μην πιστέψουν στο 5ο αξίωμα επειδή έτσι έχουν ανατραφεί. Για να καταλάβετε πόσο απλό ειναι αυτό πάρτε παράδειγμα την Κόλαση. Πόσο ποιο απλή θα ήταν η ζωή μας εάν δεν πιστεύαμε στο Θεο! Απλά δεν θα υπήρχε Κόλαση! Όμως όχι! Εκεί εμείς πιστεύουμε ακόμα!

“Ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Σε απόγνωση οι αρχαίοι Έλληνες και αδυνατώντας να ανταποδείξουν το 5ο αξίωμα έβγαλαν αυτό το ρητό για την παράκαμψη των Τετραγώνων μέχρι να έλθει η ώρα για την τελική τους πτώση. Οι αρχαίοι Έλληνες θέλανε να πουν: ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ. Δηλαδή r=0. Δηλαδή τα Τετράγωνα -σαν τον Διάβολο- πηγαίνουν και μπαίνουν στους πλεονέκτες και σε αυτούς που θέλουν να έχουν
περισσότερα απο αυτά που χρειάζονται.

Γίνε padawan ένος Φοιτητή Jedi. Απομονωμένοι και στα βάθη τροπικών δασών ζούνε φοιτητές-jedi οι οποίοι κατέχουν την γνώση της Συνόρθωσης. Η συνόρθωση είναι μια ενέργεια που καταστρέφει τα Τετράγωνα. Αυτοί λοιπόν οι κρυμμένοι φοιτητές από φόβο μην εντοπιστούν από τις Γεωδαίτριες/Αμαζόνες είναι γενικά καχύποπτοι στο να διδάξουν την Τέχνη σε οποιονδήποτε απο φόβο μήπως είναι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι και τους σκοτώσουν. Θέλει πολλά χρόνια αναζήτησης για έναν φοιτητή-Jedi και άλλα τόσα και περισσότερα για να αποδείξεις ότι είσαι άξιος της εμπιστοσύνης του ώστε να σου μάθει την τέχνη και να νικήσεις τα Τετράγωνα. Είναι ο πιο δύσκολος δρόμος αλλα και ο πιο ενάρετος.

Το παρακάτω κείμενο είναι μια απάντηση στο chain mail που πήρα σχετικά με την μείωση της τιμής της βενζίνης κατά 50%. Το εν λόγω chain-mail πρότεινε να μην αγοράζουμε μέχρι το τέλος του χρόνου βενζίνη από την SHELL και την ESSO (τις 2 μεγαλύτερες εταιρίες του χώρου) ώστε να μειωθεί η τιμή της βενζίνης κατά 50%. Εγώ σκέφτομαι κάτι διαφορετικό:

Το πετρέλαιο καλώς η κακώς είναι απαραίτητο για την παραγωγή ενέργειας από ένα μεγάλο μέρος ανθρώπινων κατασκευών. Επίσης το πετρέλαιο είναι ένας φυσικός πόρος με συγκεκριμένα αποθέματα. Δεν είναι αέρας ή ήλιος που θα υπάρχει για πάντα (η σχεδόν για πάντα). Το πετρέλαιο τελειώνει.

Επειδή λοιπόν τελειώνει και είναι απαραίτητο η τιμολόγηση του είναι υψηλή. Εδώ τίθεται όμως το ερώτημα πόσο υψηλή πρέπει να είναι. Είναι όντως ακριβό να πληρώνουμε 1.15 euro για 1 λίτρο; Ένα μέσο αυτοκίνητο (1600cc) έχει κατανάλωση αστικού κύκλου περίπου 9lt/100km, δηλαδή με 1.15 ευρώ διανύουμε μια απόσταση 11km.

Αν αφήσουμε στην άκρη το πόσο κερδίζουν οι εταιρίες πετρελαίου και αναλογιστούμε το πόσο πραγματικά κοστίζει μια μετακίνηση στο δρόμο (φθορά ασφάλτου, παράγωγη κυκλοφορία/μποτιλιάρισμα/χαμένος χρόνος, εκπομπές CO2/περιβαλλοντικό αντίκτυπο, κατανάλωση πετρελαίου το οποίο ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ) θα δούμε ότι τελικά ίσως το να πληρώνουμε 1.15 ευρώ το λίτρο δεν είναι και τόσο πολύ. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ειδικά σε αστικές μετακινήσεις η πληρότητα των οχημάτων είναι περίπου 1.2 άτομα/όχημα, δηλαδή ότι τις περισσότερες φορές το αυτοκίνητο εξυπηρετεί ένα ΜΟΝΟ άτομο, καταλαβαίνουμε πόσο ενεργοβόρο είναι το αυτοκίνητο.

Η ουσία λοιπόν δεν βρίσκεται στο να “τιμωρήσουμε” τις πετρελαικές εταιρίες μην αγοράζοντας, η ουσία είναι να μην αγοράζουμε επειδή κατανοούμε τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Μερικές λοιπόν τακτικές αντικατάστασης του αυτοκινήτου είναι τα πιο ευέλικτα scooters, τα πιο φιλικά στο περιβάλλον ποδήλατα, το περπάτημα, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το car pooling και το car sharing (μπορείτε να google-ίσετε για να δείτε τι είναι), τα ίσως πιο extreme rollers/skateboards, το hitech Segway κλπ.

Μήπως τελικά η “περασάδα” στην παραλιακή με το αυτοκίνητο ή η βόλτα για καφέ επιφέρει περισσότερα κόστη από όσα νομίζαμε; Μήπως τελικά κάποιες αποστάσεις που διανύουμε καθημερινά δεν δικαιολογούν αυτοκίνητο; Μήπως το αυτοκίνητο είναι μια συνήθεια σαν το τσιγάρο που προήλθε από τους γονείς μας, τα χρόνια που δεν υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα και οι έρευνες;

Αμά θέλουμε να γίνουμε Άμστερνταμ, Κοπενχάγη ή Βερολίνο σε ότι αφορά τις μεταφορές και το περιβάλλον δεν φτάνει μόνο να αφορίζουμε την ελληνική πραγματικότητα, αλλά να αρχίσουμε σιγά σιγά να ασπαζόμαστε την ευρωπαική

Η ιδέα για μια καθημερινή semi-live κάλυψη του φεστιβάλ πέρασε από το μυαλό μου αλλά δεν έκανε στάση λόγω κυρίως βαρεμάρας και μικρής καθημερινής ύλης. Τώρα όμως που το φεστιβάλ έχει τελειώσει εδώ και 1 βδομάδα και καθώς έγραφα χωροταξία μου ήρθε να γράψω και για Jazz.

Τι σχέση θα μου πείτε έχει η Jazz με την Χωροταξία; Ο συνειρμός δεν έγινε λόγω συσχέτισης τους αλλά επειδή η Jazz αποτελεί ένα σωσίβιο μέσα στα παγωμένα και αφιλόξενα νερά του χωροτακτικού ωκεανού.

Στο θέμα όμως. Το φετινό Jazz festival ήταν καλύτερο από το περσινό, το οποίο ήταν καλύτερο από το προπέρσινο και πάει λέγοντας. Που σημαίνει ότι σε αυτά τα 8 χρόνια το φεστιβάλ αναβαθμίζεται συνεχώς. Φέτος μάλιστα είχαμε και παράλληλες εκθέσεις, οι οποίες δημιουργούσαν μια επιπλέον κινητικότητα χωρίς να επισκιάζουν το κεντρικό event. Μόνο τα αναμνηστικά μπλουζάκια με χάλασαν τα οποία εκτός από έλλειψη φαντασίας απέπνεαν και μια έλλειψη ποιότητας και σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και σε επίπεδο κατασκευής. Δεν πειράζει όμως, μικρό το κακό, τον επόμενο χρόνο ελπίζω να βελτιωθεί.

Το βιβλιαράκι του προγράμματος εν αντιθέσει είναι πάντα καλοσχεδιασμένο και άκρως κατατοπιστικό! Στηρίζομαι σε αυτό για να σας μεταδώσω αυτά που γίνανε τις ημέρες του φεστιβάλ.

Θα αναφερθώ μόνο στα συγκροτήματα που μου κάναν ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ εντύπωση.

Το Duo Tuule Kann - Jaak Sooaar ήταν ένα δίδυμο από την Εστονία το οποίο ήταν το πρώτο που ξεχώρισα σε όλες τις μέρες του φεστιβα. Η σύνθεση του ήταν Κανονάκι και Κιθάρα ενώ ανά συχνά διαστήματα η κα. Kaan μας μάγευε με τη φωνή της. Το ρεπερτόριο τους είχε βάσει τα παραδοσιακά τραγούδια της Εστονίας που μιλάνε κυρίως για χειμώνα και αγροτική ζωή. Η κα. Kann τα απέδιδε με τόσο μοναδικό τρόπο που καμία φορά άκουγα το φύσημα του αέρα και το τρίξιμο της φωτιάς στο τζάκι!

Οι Deodato Siquir Trio ήταν ένα τρίο από τη Δανία του Deodato Siquir ο οποίος ήτανε στα drums και τη φωνη και ο οποίος είναι από την Μοζαμβίκη. Καταλαβαίνετε τι γίνεται όταν ένας Αφρικανός drummer έχει δίπλα του δύο σκανδιναβικούς πυλώνες στο μπάσο και την κιθάρα. Με την εξαιρετική τους ζωντάνια και άψογη επικοινωνία με το κοινό ήταν η αφορμή που “άναψαν τα αίματα” για πρώτη φορά στο φεστιβάλ.

Οι αμέσως επόμενοι ήταν οι Eric Ineke JazzXpress από την Ολλανδία. Οφείλω να πω ότι δεν περίμενα πολλά από ένα ολλανδικό group όμως εξεπλάγην ευχάριστα! Το group είχε το κλασσικό οπλοστάσιο ενός Jazz Quintet, τρομπέτα, τενόρο σαξόφωνο, πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς. Το group ήρθε πιο κοντά όσο κανένα άλλο στην be-bop του Parker και Davis και παρόλο που όλα τα συγκροτήματα ήταν αξιόλογα αποτέλεσε για την επομένη ώρα την προσωπική μου όαση

Φτάσαμε στην τελευταία μέρα και στο πρώτο group τους Jacoustic Inc από την Αυστρία! Απίστευτοι!!! Τα παιδιά με τον μεγαλύτερο το σχήματος να είναι 22 και τον μικρότερο 16 πραγματικά δώσανε ρέστα! Ζωντάνια, μελωδία και άψογη επαφή με το κοινό με έκαναν να πιστέψω ότι “έχουμε νικητή”. Ξεχώρισε η παρουσία με βιμπράφωνο του Forian Klinger. Τα παιδιά πήγαν τόσο μακρυά ώστε να αποδώσουν φόρο τιμής σε έναν “δικό τους” κλασσικό συνθέτη, τον Johan Strauss σε Jazz απόδοση! Εξαιρετικοί!! Τους θέλουμε και του χρόνου για να δούμε πως θα έχουν εξελιχθεί!

Το τελευταίο συγκρότημα της τελευταίας μέρας ήταν το The Harcsa Veronica Quartet. Οφείλω να ομολογήσω ότι περίμενα πολλά από την Ουγγαρία, καθώς παραδοσιακά πρωτοπόρος στην ευρωπαϊκή Jazz. Ήταν και αργά το βράδυ όμως, θα έφευγε και το τελευταίο μετρό και στην σκηνή εμφανίστηκε μια κοπελίτσα με ξανθιά μαλλιά και ένα λευκό φορεματάκι με κόκκινα λουλουδάκια και ροζ (?) γοβάκια. Ο τύπος της γυναίκας που όπως λέει και ο Καμπουράκης θα της έλεγες “Θες να πάμε στα Goodys;”.
Πήρε το μικρόφωνο είπε ένα “γεια σας” με τη γλυκία φωνή της και μετά….ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ!! Η αποκάλυψη μπροστά μας! Τέτοια φωνή και τέτοιο ύφος απόδοσης του κάθε τραγουδιού δεν έχω ξαναδεί! Για μια στιγμή σκεφτόμουν ότι κάπως έτσι πρέπει να ήταν κάπου στο ‘50 όταν ακόμα υπήρχαν μεγάλες κυρίες της Jazz.
Δεύτερη αποκάλυψη! Οι μουσικοί! Ζωντανοί με παιχνιδιάρικη διάθεση ανάμεσα στην τραγουδίστρια και στο κοινό πραγματικά με μετέφεραν σε άλλο χωροχρόνο! Αυτοσχεδιασμοί της φωνής εμπλεκόμενοι με αυτοσχεδιασμούς στα όργανα, διάλογοι μεταξύ οργάνων, διάλογοι μεταξύ φωνής-οργάνων..ΜΑΓΕΙΑ. Κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν ένα απο τα καλύτερα lives που έχω δει ποτέ! (Εξαιρώ τον Roger Waters για συναισθηματικούς λόγους). Αυτό το σχήμα πραγματικά αξίζει παρακολούθηση έξω από τα πλαίσια του φεστιβάλ! Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω την ποιότητα τους! Μπράβο τους και Μπράβο στον Δήμο Αθηναίων που τους έφερε!

Κλείνοντας θα ήθελα ακόμα μια φορά να τονίσω την συνεχόμενη ανοδική πορεία στην ποιότητα του φεστιβάλ και ότι για άτομα που δεν “ακούνε Jazz” δεν είναι η κλασσική Jazz που έχουν στο μυαλό τους. Η Jazz εξελίσσεται και πραγματικά είναι προς τιμήν του Φεστιβάλ που προσπαθούν να μας παρουσιάσουν την Jazz του ΤΩΡΑ και όχι την Jazz του ΚΑΠΟΤΕ..

Για αυτό λοιπόν του χρόνου σηκωθείτε από ντιβάνια, καναπέδες, μπαουλοντίβανα, καρέκλες, βγείτε απο πατάρια και σπίτια και ελάτε όλοι !! :D:D

παραθέτω από : http://www.kalimera.gr/

” Σοβαρό ατύχημα συνέβη στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ του Πειραιά, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες βαγόνι που βρισκόταν εκτός λειτουργίας, εκτροχιάστηκε, γκρέμισε τοίχο και τραυμάτισε συνολικά έξι άτομα. Νεκρός ένας άστεγος που εγκλωβίστηκε στα ερείπια.

Οι έξι τραυματίες ήταν όλοι υπάλληλοι καθαριότητας. Το τρένο βγήκε από το αμαξοστάσιο, αφού γκρέμισε τη μάντρα, καταπλακώνοντας δύο οχήματα και τελικά σταμάτησε στην Ακτή Καλιμασιώτη. Η αστυνομία ερευνά για το αν πράγματι υπάρχει εγκλωβισμένος στα συντρίμμια. ”

Από το παραπάνω άρθρο καταλαβαίνουμε:

1) Ότι τραυματίστηκαν 6 άτομα και σκοτώθηκε ένας άστεγος (ο οποίος δεν ήταν άτομο).
2) Ότι παρόλο που σκοτώθηκε ο άστεγος, η αστυνομία ψάχνει αν ήταν πράγματι στα συντρίμμια.
3) Το δυστύχημα έπαψε να είναι όρος που εννοεί νεκρούς και τη θέση του πήρε το ατύχημα.

Πρόταση αναδιατύπωσης του κειμένου:

“Σοβαρό ατύχημα συνέβη στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ του Πειραιά, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες -και χωρίς να έχει ιδιαίτερο λόγο- βαγόνι που βρισκόταν εκτός λειτουργίας, εκτροχιάστηκε, γκρέμισε τοίχο και τραυμάτισε συνολικά έξι άτομα εκ των οποίων 2 μέναν σε πολυκατοικία, 1 είχε μονώροφη μονοκατοικία, 1 μεζονέτα, 1 έμενα στον αδερφό του και ο άλλος είχε σπίτι-container σε σεισμόπληκτο καταυλισμό. Νεκρός ένας άστεγος που εγκλωβίστηκε στα ερείπια.

Οι έξι τραυματίες ήταν όλοι υπάλληλοι καθαριότητας. Το τρένο βγήκε από το αμαξοστάσιο, αφού γκρέμισε τη μάντρα, περνώντας με κόκκινο το δρόμο, καταπλακώνοντας δύο οχήματα και τελικά σταμάτησε στην Ακτή Καλιμασιώτη για ούζο και σαρδέλα. Η αστυνομία ερευνά για το αν πράγματι υπάρχει εγκλωβισμένος στα συντρίμμια. Αν δεν υπάρχει τότε σύμφωνα με την 1η παράγραφο έχουμε ένα νεκρό στα συντρίμμια που δεν βρέθηκε το σώμα του. Η Ιερά Σύνοδος έχει ήδη συγκαλέσει έκτακτη σύσκεψη καθώς φαίνεται ότι η ανάληψη ενός άστεγου έχει πολλά κοινά με το πρόσωπο του Χριστού. Αυτό αποτελεί και την πρώτη σκληρή δοκιμασία για τον καινούριο Αρχιεπίσκοπο.”

Ας ελπίσουμε ότι την επόμενη φορά ο καθένας θα κάνει σωστά την δουλειά του.