Archive for June, 2008

MET : Μαζική Επίθεση Τετραγώνων

Εισαγωγή:
Δυο φορές το χρόνο δίνεται μια άγρια και άγνωστη σε πολλούς μάχη στα αμφιθέατρα και στις αίθουσες της ΣΑΤΜ. Άγρια τετράγωνα από τις στέπες της Αλγέβρας και τα δάση των Πιθ-Ανοτήτων μαζεύονται για να εξαπολύσουν επίθεση στον γνωστό μας κόσμο. Υποκινούμενα από φαύλες υποσχέσεις της πολεμοχαρούς κάστας των Γεωδαιτών/Αμαζόνων χτυπούν τους φοιτητές περίπου στις Ισημερίες 21 Mαρτίου (εάν έχουμε καταλήψεις) και 21 Σεπτεμβρίου.

Ευτυχώς η απάντηση των φοιτητών είναι μαζική. Σε εκατοντάδες καταλύουν τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες ετοιμασμένοι για το χειρότερο..Τα όπλα τους; Απλά αντικείμενα όπως μηχανικά μολύβια με γεμιστήρες των 8 μυτών, χάρακες, κομπιουτεράκια, διαβήτες και σβήστρες έρχονται αντιμέτωπα με τα ύπουλα όπλα των Τετραγώνων. Εδώ όμως χρειάζεται μια περεταίρω ανάλυση γιατι, για να νικήσουμε τον εχθρό μας, πρέπει να τον γνωρίζουμε.

Ο εχθρός:
Το πρώτο όπλο των Τετραγώνων λοιπόν είναι οι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι. Αυτοί είναι κάτι παράμετροι-ninja οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι ανάμεσα στους φοιτητές και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή (καθώς άγνωστοι και καμουφλαρισμένοι) βρίσκουν την ευκαιρία να μαχαιρώσουν πισώπλατα ένα μεγάλο αριθμό φοιτητών που ίσως κρίνει καθοριστικά την έκβαση της μάχης.

Μια δεύτερη τεχνική που χρησιμοποιούν τα Τετράγωνα είναι οι Πίνακες. Οι πίνακες είναι πόκεμον με μηδενικό IQ έχουν όμως πολλούς πόντους ζωής. Τους βαράς, τους βαράς και δεν πεθαίνουν. Η δεύτερη τους εξέλιξη είναι ο πολλαπλασιασμός όπου ενόνται (σαν το αρμα των Αστρομαχητών ενα πράμα) και είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους σκοτώσεις. Τέλος αν δεν τους σκοτώσεις εγκαίρως παίρνουν την 3η εξέλιξη τους, η οποία είναι και η τελική, την αντιστροφή οπού εκεί απλά γίνονται ακαταμάχητοι για μια μερίδα απλών φοιτητών-πιόνια. Οι πίνακες λοιπόν σου τρώνε χρόνο και καθώς η μάχη κρίνεται σε 2 ώρες (θες-δεν θες) σου τρώνε πολύτιμο χρόνο ώστε να φτάσεις ένα βήμα πιο κοντά στα Τετράγωνα.

Το τρίτο και τελευταίο όπλο των Τετραγώνων είναι και το πιο ύπουλο. Σπέρνοντας απογοήτευση στους συμπολεμιστές σου ή βαθείες πληγές, οι τελευταίοι γυρνάνε σε εσένα και ζητάν βοήθεια. Και εκεί που πας να βοηθήσεις για να τους κρατήσεις στη ζωή μπλέκεις σε μια δεύτερη μάχη και το προσωπικό σου τετράγωνο σε μαχαιρώνει. Φήμες και ιστορίες γύρω απο τη φωτιά λένε για φοιτητές-ήρωες οι οποίοι πολέμησαν 2 και 3 τετράγωνα ταυτόχρονα και έζησαν για να διηγηθούν την ιστορία τους.

Αν ξεπεραστούν όλα αυτά τα εμπόδια τότε έρχεσαι αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια τα Τετράγωνα που συνήθως δεν πάνε ένα-ένα αλλά σχηματίζουν ένα Δίκτυο.

Τρόποι Αντιμετώπισής:
Έχουν προταθεί διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης αλλά θα αναφέρουμε τους τρεις βασικούς. Οι 2 πρώτοι προέρχονται φυσικά απο την αρχαία ελλάδα, ενώ ο τρίτος από το Star Wars.

Μην πιστεύετε στο 5ο αξίωμα του Ευκλείδη. Κατά την θεμελίωση της γεωμετρίας του, ο Ευκλείδης έθεσε 5 αξιώματα.Το 5ο λοιπόν το επονομαζόμενο ως Αξίωμα των Παραλλήλων δεν μπορούσε να αντικρουστεί απο κανέναν στην αρχαιότητα οπότε όλοι το παίρναν ως δεδομένο. Όμως με τα σύγχρονα μαθηματικά το 5ο αξίωμα (το οποίο επεκτεινόμενο επιτρέπει τον σχηματισμό τετραγώνων) αποδείχθηκε οτι δεν ισχύει πάντα. Από εκεί προέκυψε η υπερβολική γεωμετρία. Αν λοιπόν δεν πιστεύετε στο 5ο αξίωμα τα Τετράγωνα εξαφανίζονται μονομιάς
.
**Τεχνική Δυσκολία: ενώ φαίνεται απλό στην πράξη, υπάρχουν πολλά άτομα τα οποία δεν μπορούν να μην πιστέψουν στο 5ο αξίωμα επειδή έτσι έχουν ανατραφεί. Για να καταλάβετε πόσο απλό ειναι αυτό πάρτε παράδειγμα την Κόλαση. Πόσο ποιο απλή θα ήταν η ζωή μας εάν δεν πιστεύαμε στο Θεο! Απλά δεν θα υπήρχε Κόλαση! Όμως όχι! Εκεί εμείς πιστεύουμε ακόμα!

“Ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Σε απόγνωση οι αρχαίοι Έλληνες και αδυνατώντας να ανταποδείξουν το 5ο αξίωμα έβγαλαν αυτό το ρητό για την παράκαμψη των Τετραγώνων μέχρι να έλθει η ώρα για την τελική τους πτώση. Οι αρχαίοι Έλληνες θέλανε να πουν: ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ. Δηλαδή r=0. Δηλαδή τα Τετράγωνα -σαν τον Διάβολο- πηγαίνουν και μπαίνουν στους πλεονέκτες και σε αυτούς που θέλουν να έχουν
περισσότερα απο αυτά που χρειάζονται.

Γίνε padawan ένος Φοιτητή Jedi. Απομονωμένοι και στα βάθη τροπικών δασών ζούνε φοιτητές-jedi οι οποίοι κατέχουν την γνώση της Συνόρθωσης. Η συνόρθωση είναι μια ενέργεια που καταστρέφει τα Τετράγωνα. Αυτοί λοιπόν οι κρυμμένοι φοιτητές από φόβο μην εντοπιστούν από τις Γεωδαίτριες/Αμαζόνες είναι γενικά καχύποπτοι στο να διδάξουν την Τέχνη σε οποιονδήποτε απο φόβο μήπως είναι Άγνωστοι Καθοριστικοί Παράμετροι και τους σκοτώσουν. Θέλει πολλά χρόνια αναζήτησης για έναν φοιτητή-Jedi και άλλα τόσα και περισσότερα για να αποδείξεις ότι είσαι άξιος της εμπιστοσύνης του ώστε να σου μάθει την τέχνη και να νικήσεις τα Τετράγωνα. Είναι ο πιο δύσκολος δρόμος αλλα και ο πιο ενάρετος.

134,86$ για ένα βαρέλι

Το παρακάτω κείμενο είναι μια απάντηση στο chain mail που πήρα σχετικά με την μείωση της τιμής της βενζίνης κατά 50%. Το εν λόγω chain-mail πρότεινε να μην αγοράζουμε μέχρι το τέλος του χρόνου βενζίνη από την SHELL και την ESSO (τις 2 μεγαλύτερες εταιρίες του χώρου) ώστε να μειωθεί η τιμή της βενζίνης κατά 50%. Εγώ σκέφτομαι κάτι διαφορετικό:

Το πετρέλαιο καλώς η κακώς είναι απαραίτητο για την παραγωγή ενέργειας από ένα μεγάλο μέρος ανθρώπινων κατασκευών. Επίσης το πετρέλαιο είναι ένας φυσικός πόρος με συγκεκριμένα αποθέματα. Δεν είναι αέρας ή ήλιος που θα υπάρχει για πάντα (η σχεδόν για πάντα). Το πετρέλαιο τελειώνει.

Επειδή λοιπόν τελειώνει και είναι απαραίτητο η τιμολόγηση του είναι υψηλή. Εδώ τίθεται όμως το ερώτημα πόσο υψηλή πρέπει να είναι. Είναι όντως ακριβό να πληρώνουμε 1.15 euro για 1 λίτρο; Ένα μέσο αυτοκίνητο (1600cc) έχει κατανάλωση αστικού κύκλου περίπου 9lt/100km, δηλαδή με 1.15 ευρώ διανύουμε μια απόσταση 11km.

Αν αφήσουμε στην άκρη το πόσο κερδίζουν οι εταιρίες πετρελαίου και αναλογιστούμε το πόσο πραγματικά κοστίζει μια μετακίνηση στο δρόμο (φθορά ασφάλτου, παράγωγη κυκλοφορία/μποτιλιάρισμα/χαμένος χρόνος, εκπομπές CO2/περιβαλλοντικό αντίκτυπο, κατανάλωση πετρελαίου το οποίο ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ) θα δούμε ότι τελικά ίσως το να πληρώνουμε 1.15 ευρώ το λίτρο δεν είναι και τόσο πολύ. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ειδικά σε αστικές μετακινήσεις η πληρότητα των οχημάτων είναι περίπου 1.2 άτομα/όχημα, δηλαδή ότι τις περισσότερες φορές το αυτοκίνητο εξυπηρετεί ένα ΜΟΝΟ άτομο, καταλαβαίνουμε πόσο ενεργοβόρο είναι το αυτοκίνητο.

Η ουσία λοιπόν δεν βρίσκεται στο να “τιμωρήσουμε” τις πετρελαικές εταιρίες μην αγοράζοντας, η ουσία είναι να μην αγοράζουμε επειδή κατανοούμε τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Μερικές λοιπόν τακτικές αντικατάστασης του αυτοκινήτου είναι τα πιο ευέλικτα scooters, τα πιο φιλικά στο περιβάλλον ποδήλατα, το περπάτημα, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το car pooling και το car sharing (μπορείτε να google-ίσετε για να δείτε τι είναι), τα ίσως πιο extreme rollers/skateboards, το hitech Segway κλπ.

Μήπως τελικά η “περασάδα” στην παραλιακή με το αυτοκίνητο ή η βόλτα για καφέ επιφέρει περισσότερα κόστη από όσα νομίζαμε; Μήπως τελικά κάποιες αποστάσεις που διανύουμε καθημερινά δεν δικαιολογούν αυτοκίνητο; Μήπως το αυτοκίνητο είναι μια συνήθεια σαν το τσιγάρο που προήλθε από τους γονείς μας, τα χρόνια που δεν υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα και οι έρευνες;

Αμά θέλουμε να γίνουμε Άμστερνταμ, Κοπενχάγη ή Βερολίνο σε ότι αφορά τις μεταφορές και το περιβάλλον δεν φτάνει μόνο να αφορίζουμε την ελληνική πραγματικότητα, αλλά να αρχίσουμε σιγά σιγά να ασπαζόμαστε την ευρωπαική ;)

8o Ευρωπαικό Φεστιβαλ Jazz [Τεχνόπολις, Αθήνα]

Η ιδέα για μια καθημερινή semi-live κάλυψη του φεστιβάλ πέρασε από το μυαλό μου αλλά δεν έκανε στάση λόγω κυρίως βαρεμάρας και μικρής καθημερινής ύλης. Τώρα όμως που το φεστιβάλ έχει τελειώσει εδώ και 1 βδομάδα και καθώς έγραφα χωροταξία μου ήρθε να γράψω και για Jazz.

Τι σχέση θα μου πείτε έχει η Jazz με την Χωροταξία; Ο συνειρμός δεν έγινε λόγω συσχέτισης τους αλλά επειδή η Jazz αποτελεί ένα σωσίβιο μέσα στα παγωμένα και αφιλόξενα νερά του χωροτακτικού ωκεανού.

Στο θέμα όμως. Το φετινό Jazz festival ήταν καλύτερο από το περσινό, το οποίο ήταν καλύτερο από το προπέρσινο και πάει λέγοντας. Που σημαίνει ότι σε αυτά τα 8 χρόνια το φεστιβάλ αναβαθμίζεται συνεχώς. Φέτος μάλιστα είχαμε και παράλληλες εκθέσεις, οι οποίες δημιουργούσαν μια επιπλέον κινητικότητα χωρίς να επισκιάζουν το κεντρικό event. Μόνο τα αναμνηστικά μπλουζάκια με χάλασαν τα οποία εκτός από έλλειψη φαντασίας απέπνεαν και μια έλλειψη ποιότητας και σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και σε επίπεδο κατασκευής. Δεν πειράζει όμως, μικρό το κακό, τον επόμενο χρόνο ελπίζω να βελτιωθεί.

Το βιβλιαράκι του προγράμματος εν αντιθέσει είναι πάντα καλοσχεδιασμένο και άκρως κατατοπιστικό! Στηρίζομαι σε αυτό για να σας μεταδώσω αυτά που γίνανε τις ημέρες του φεστιβάλ.

Θα αναφερθώ μόνο στα συγκροτήματα που μου κάναν ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ εντύπωση.

Το Duo Tuule Kann – Jaak Sooaar ήταν ένα δίδυμο από την Εστονία το οποίο ήταν το πρώτο που ξεχώρισα σε όλες τις μέρες του φεστιβα. Η σύνθεση του ήταν Κανονάκι και Κιθάρα ενώ ανά συχνά διαστήματα η κα. Kaan μας μάγευε με τη φωνή της. Το ρεπερτόριο τους είχε βάσει τα παραδοσιακά τραγούδια της Εστονίας που μιλάνε κυρίως για χειμώνα και αγροτική ζωή. Η κα. Kann τα απέδιδε με τόσο μοναδικό τρόπο που καμία φορά άκουγα το φύσημα του αέρα και το τρίξιμο της φωτιάς στο τζάκι!

Οι Deodato Siquir Trio ήταν ένα τρίο από τη Δανία του Deodato Siquir ο οποίος ήτανε στα drums και τη φωνη και ο οποίος είναι από την Μοζαμβίκη. Καταλαβαίνετε τι γίνεται όταν ένας Αφρικανός drummer έχει δίπλα του δύο σκανδιναβικούς πυλώνες στο μπάσο και την κιθάρα. Με την εξαιρετική τους ζωντάνια και άψογη επικοινωνία με το κοινό ήταν η αφορμή που “άναψαν τα αίματα” για πρώτη φορά στο φεστιβάλ.

Οι αμέσως επόμενοι ήταν οι Eric Ineke JazzXpress από την Ολλανδία. Οφείλω να πω ότι δεν περίμενα πολλά από ένα ολλανδικό group όμως εξεπλάγην ευχάριστα! Το group είχε το κλασσικό οπλοστάσιο ενός Jazz Quintet, τρομπέτα, τενόρο σαξόφωνο, πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς. Το group ήρθε πιο κοντά όσο κανένα άλλο στην be-bop του Parker και Davis και παρόλο που όλα τα συγκροτήματα ήταν αξιόλογα αποτέλεσε για την επομένη ώρα την προσωπική μου όαση :)

Φτάσαμε στην τελευταία μέρα και στο πρώτο group τους Jacoustic Inc από την Αυστρία! Απίστευτοι!!! Τα παιδιά με τον μεγαλύτερο το σχήματος να είναι 22 και τον μικρότερο 16 πραγματικά δώσανε ρέστα! Ζωντάνια, μελωδία και άψογη επαφή με το κοινό με έκαναν να πιστέψω ότι “έχουμε νικητή”. Ξεχώρισε η παρουσία με βιμπράφωνο του Forian Klinger. Τα παιδιά πήγαν τόσο μακρυά ώστε να αποδώσουν φόρο τιμής σε έναν “δικό τους” κλασσικό συνθέτη, τον Johan Strauss σε Jazz απόδοση! Εξαιρετικοί!! Τους θέλουμε και του χρόνου για να δούμε πως θα έχουν εξελιχθεί!

Το τελευταίο συγκρότημα της τελευταίας μέρας ήταν το The Harcsa Veronica Quartet. Οφείλω να ομολογήσω ότι περίμενα πολλά από την Ουγγαρία, καθώς παραδοσιακά πρωτοπόρος στην ευρωπαϊκή Jazz. Ήταν και αργά το βράδυ όμως, θα έφευγε και το τελευταίο μετρό και στην σκηνή εμφανίστηκε μια κοπελίτσα με ξανθιά μαλλιά και ένα λευκό φορεματάκι με κόκκινα λουλουδάκια και ροζ (?) γοβάκια. Ο τύπος της γυναίκας που όπως λέει και ο Καμπουράκης θα της έλεγες “Θες να πάμε στα Goodys;”.
Πήρε το μικρόφωνο είπε ένα “γεια σας” με τη γλυκία φωνή της και μετά….ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ!! Η αποκάλυψη μπροστά μας! Τέτοια φωνή και τέτοιο ύφος απόδοσης του κάθε τραγουδιού δεν έχω ξαναδεί! Για μια στιγμή σκεφτόμουν ότι κάπως έτσι πρέπει να ήταν κάπου στο ‘50 όταν ακόμα υπήρχαν μεγάλες κυρίες της Jazz.
Δεύτερη αποκάλυψη! Οι μουσικοί! Ζωντανοί με παιχνιδιάρικη διάθεση ανάμεσα στην τραγουδίστρια και στο κοινό πραγματικά με μετέφεραν σε άλλο χωροχρόνο! Αυτοσχεδιασμοί της φωνής εμπλεκόμενοι με αυτοσχεδιασμούς στα όργανα, διάλογοι μεταξύ οργάνων, διάλογοι μεταξύ φωνής-οργάνων..ΜΑΓΕΙΑ. Κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν ένα απο τα καλύτερα lives που έχω δει ποτέ! (Εξαιρώ τον Roger Waters για συναισθηματικούς λόγους). Αυτό το σχήμα πραγματικά αξίζει παρακολούθηση έξω από τα πλαίσια του φεστιβάλ! Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω την ποιότητα τους! Μπράβο τους και Μπράβο στον Δήμο Αθηναίων που τους έφερε!

Κλείνοντας θα ήθελα ακόμα μια φορά να τονίσω την συνεχόμενη ανοδική πορεία στην ποιότητα του φεστιβάλ και ότι για άτομα που δεν “ακούνε Jazz” δεν είναι η κλασσική Jazz που έχουν στο μυαλό τους. Η Jazz εξελίσσεται και πραγματικά είναι προς τιμήν του Φεστιβάλ που προσπαθούν να μας παρουσιάσουν την Jazz του ΤΩΡΑ και όχι την Jazz του ΚΑΠΟΤΕ..

Για αυτό λοιπόν του χρόνου σηκωθείτε από ντιβάνια, καναπέδες, μπαουλοντίβανα, καρέκλες, βγείτε απο πατάρια και σπίτια και ελάτε όλοι !! :D :D