Archive for July, 2008

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα” και είναι αδύνατο να κολυμπήσεις απέναντι ή να σκαρφαλώσεις κάτω για να σωθείς, τότε πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο να μάθεις να πετάς ή να πεθάνεις…

Η μπορείς απλά να καλέσεις το 199 :)

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η τεχνολογία και η επιστήμη μας προίκισε με εργαλεία τα οποία αν χρησιμοποιήσουμε σωστά (βλ. μην παίζουμε με το κινητό φιδάκι στην άκρη του γκρεμού από την απόγνωση μας και μας τελειώσει η μπαταρία) μπορούμε να βγούμε από πολλά φαινομενικά αδιέξοδα όντας προσγειωμένοι χωρίς να χρειαστεί να φάμε τα μούτρα μας προσπαθώντας να πετάξουμε. Προσοχή, μην με παρεξηγήσετε! Δεν σας ζητάς να είστε κυνικοί, αλλά πρακτικοί :)

Of Travellers

Do travelers dream?
And if they do,
do they dream of the roads that they left behind
or of the roads that will follow?

Some of them travel on foot, some on thought and some on feelings.
But can u tell who travels the longest?
Or who sees the most?

Children

So they left us here
in this beautiful landscape
of forest hills and lakes
and they went away to fight
“for a better world”

Children we were, innocent
and they were our parents, wise
so we accepted it and stayed
with our toys for company
and their promises
waiting for the better world.

weeks passed and none came back
we grew, along with our fears
broken toys and broken promises
we couldn’t hold on to any of them
incapable of facing the world.

And with time the bright days were lost
And the starlit nights never came
And the moon stopped smiling on us
And the only that was left was a cold twilight
A herald of either night or day
But neither of them would come

Autumn came and our hopes
fell like rotten leaves
from our tree of youth
the way back was covered with those leaves
there was no way back

Winter now..the light in our eyes
the only warmth that is left
not enough..we die, we die alone
A small fire burns in the fireplace
fueled by our toys and their promises,
broken..
so long ago..

Το Ασανσέρ

Μου αρέσει το ασανσέρ.
Είναι από τα λίγα αντικείμενα
που ακόμα τα αντιμετωπίζω με αισιοδοξία.
Και δεν είναι η κούραση ούτε η βαρεμάρα
που με κάνει να το λατρεύω.

Είναι το γεγονός ότι
πρώτα δοκιμάζω να ανοίξω την πόρτα
και μετά πατάω το κουμπί της κλήσης.
Κρύβεται μια παράξενη αισιοδοξία
πίσω από αυτήν την πράξη
ότι το ασανσέρ θα είναι εκεί
και θα σε περιμένει.

Ενάντια στις πιθανότητες
πιστεύω ότι θα είναι στον όροφό μου
και όταν το πετυχαίνω χαμογελάω
και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Όταν όμως δεν είναι στον ίδιο όροφο,
τότε δεν πατά το κουμπί απογοητευμένος
αλλά γνωρίζοντας ότι τα έβαλα
με το ελάχιστα πιθανό
και απέτυχα.

Παράλογη αισιοδοξία
ή μήπως κίνηση για να
πείσω τον εαυτό μου
ότι ακόμα ελπίζω σε κάτι;

Ουρανιο Τοξο

Ηρθε στη ζωη μου
μια βροχερη νυχτα
για να διωξει εστω και για λιγο
τη μουντη διαθεση της ψυχης μου

Σαν το ουρανιο τοξο
υποσχεση ελπιδας
μου χαρισε τα χρωματα της
και φωτισε τον κοσμο μου

Και στα ματια μου
η θεα της, καλειδοσκοπιο
που αρνεισαι να το βγαλεις απο το ματι σου
οσο και να ζαλιζεσαι απο την ομορφια
των σχεδιων και των χρωματων του

Και κλεινεις ακομα και το αλλο σου ματι
περιοριζοντας την όραση σου στο μισο
μονο για να το βλεπεις καλυτερα

Και οι ιστοριες παντα λενε
για τους τυχερους που καταφεραν
να αγγιξουν το ουρανιο τοξο
αλλα ποτε για τους αλλους,
που χαθηκαν, κυνηγωντας το

Ghosts

We all sit in a sofa
placed on a remote place
with a fantastic view
at the landscape surrounding us

This is our haven and our sojourn
we can see and we can listen
we can smell and we can taste
but we cannot touch

And if we ever find the strength
to get up from that sofa
we’ll see that the space is too little
for we are surrounded by walls

Walls painted by ourselves
our relatives and maybe friends
and lovers and even by
all kind of teachers and mentors

And the only thing indicating
that there is a real world outside
is the ceiling..

The ceiling which is the sky itself
None can take the sky
away from us nor put
a concrete ceiling above our heads
cause then we would be living in a tomb

And nothing really lives in a tomb
Tombs are places of the dead
And dead people can’t feel
or be felt; only their absense

There are few who would tear down
these walls and see the real landscape
Tear down these beautiful paintings
so lovingly -or not- offered by others

A real view at the surrounding world
is offered by none other than the world itself
Billions of humans workings like artists
on the canvas of your mind

And there are others who choose
to stay behind these walls
And their screams and fears
reach out in the night sky

But these people cannot touch, or be touched
they are like ghosts, projecting theirselves
out of the walls, to the sky
but ghosts are nothing else but cursed dead.