Το Ασανσέρ

Μου αρέσει το ασανσέρ.
Είναι από τα λίγα αντικείμενα
που ακόμα τα αντιμετωπίζω με αισιοδοξία.
Και δεν είναι η κούραση ούτε η βαρεμάρα
που με κάνει να το λατρεύω.

Είναι το γεγονός ότι
πρώτα δοκιμάζω να ανοίξω την πόρτα
και μετά πατάω το κουμπί της κλήσης.
Κρύβεται μια παράξενη αισιοδοξία
πίσω από αυτήν την πράξη
ότι το ασανσέρ θα είναι εκεί
και θα σε περιμένει.

Ενάντια στις πιθανότητες
πιστεύω ότι θα είναι στον όροφό μου
και όταν το πετυχαίνω χαμογελάω
και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Όταν όμως δεν είναι στον ίδιο όροφο,
τότε δεν πατά το κουμπί απογοητευμένος
αλλά γνωρίζοντας ότι τα έβαλα
με το ελάχιστα πιθανό
και απέτυχα.

Παράλογη αισιοδοξία
ή μήπως κίνηση για να
πείσω τον εαυτό μου
ότι ακόμα ελπίζω σε κάτι;

1 Comment so far

  1. ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΛΕΣ on July 11th, 2008

    Δεν γνωριζα για την καλλιτεχνικη σου φλεβα….
    μπραβο !!!

Leave a reply