In the beginning there was non-light. Then light was made and darkness was lost from the known world and something else came, an illusion of darkness when the light cannot bath everything. This illusion we name shadow.
Shadow is a filter. It filters light and it presents it to us like something else. Shadow is not evil. Shadow is colour.

What is the real light then? Light has two natures. It can be approached as wave or as matter. In this handbook light has two different natures. The light that we see, that reflects on lakes and slips through the trees and dances on the sea’s waves, the light that reveals things no matter if beautiful or ugly.

But there is another nature of light that we cannot see but we feel it inside us.
This light cannot be described with colors but with feelings. Pure, warm and hopeful.This light knows no obstacles cause it is immaterial, like a wave. This light comes to gently touch our souls’ chords. Real light that sometimes is so bright that our soul cannot contain all this beauty and our eyes are brought to tears.

This light, that inspire of its complexity it can be captured by a simple photograph. The smile of a baby with its arms outstretched as his parent holds it in the air. The hand that helps someone who lost every hope of help. The rainbow that lies on the horizon to end every hardship.

The light, such a valuable thing that, without it we wouldn’t be living and we would be traveling in the unknown world.
A travel to real darkness.

Η μουσική παίζει στο παρασκήνιο
ένα άγνωστο συγκρότημα
που δεν το έχεις ακούσει ποτέ σου
Yndi Halda λέγονται και ο δίσκος τους
Eternal Bliss, πραγματικά όπως νιώθω μαζί σου

Δεν έχουν λόγια μη ρωτήσεις,
μόνο 4 τίτλους τραγουδιών
και τόσο συναίσθημα, ξέρεις
από αυτό το δικό μου, της
χαρούμενης μελαγχολίας
του αναστεναγμού που θέλει
να βγάλει από μέσα του ότι πικρόχολο υπάρχει
γιατί δεν το χρειάζεται πλέον αφού αναπνέει εσένα

Με ρωτάς γιατί αναστενάζω,
αυτός είναι ο λόγος
Τον κατάλαβα τώρα, αυτήν την ώρα
όπου το Earl Gray που στέκει μπροστά από την οθόνη
αχνίζει και δημιουργεί την εικόνα σου στο τρεμόπεγμα
των αχνών του

Μαζί του κουβαλάει μυρωδιές και συναισθήματα
που μυρίζω διαρκώς όταν σε σκέφτομαι και όταν μου μιλάς
η μυρωδιά της γλυκύτητας, της χαλάρωσης, του ταξιδιού,
της αναζωογόνησης, της έντασης

Καθώς το πίνω με γεμίζει ολόκληρο και όμως
ξέρω ότι εσύ με γεμίζεις περισσότερο
γιατί αγάπη μου είναι διαφορετικό το να γεμίζεις κάποιον
και διαφορετικό να τον ολοκληρώνεις.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που γράφω,
δεν ξέρω γιατί το χωρίζω έτσι ώστε να φαίνεται σαν ποίημα.
“Ποίημα”…είναι ότι έφτιαξες μέσα μου
με το χαμόγελό σου, με τη φωνή σου, με την ομορφιά σου
με τα μάτια σου, σμαραγδένιες κρυστάλλινες λίμνες
μέσα σε κρυφό ξέφωτο στο δάσος των ονείρων μου
με τόσο παγωμένο νερό που κανονικά θα μούδιαζα
εάν δεν κυκλοφορούσες ανάμεσα τους σαν νύμφη
μια παραμυθένια ομορφιά που λίγοι έχουν την τύχη να δουν
πέρα από την σκιά της
και να με ζέστανες με το άγγιγμα και το χαμόγελο σου

Και πραγματικά αισθάνομαι τυχερός επειδή
εγώ θα κολυμπούσα στις λίμνες σου
θα προσπαθούσα να δω τον πάτο, να γευτώ το νερό τους
και αν δεν ήσουν εσύ εκεί θα χανόμουν για πάντα
στα παγωμένα και κρυστάλλινα νερά τους
και πάλι όμως, θα άξιζε, γιατί παρόλο που θα ήμουν χαμένος
θα ήμουν χαμένος μέσα στα μάτια σου, το ομορφότερο μέρος
στο οποίο μπορεί να χαθεί κάποιος

Είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι
χωρίς να έχω πιει στάλα αλκοόλ
μου είναι αρκετό να είμαι μεθυσμένος
από έρωτα για σένα

Είπα πριν ότι με κάνεις να ταξιδεύω
και πόσο πιο τρανή απόδειξη
από το να περνάω από την κούπα με το Earl Gray
σε ξέφωτα με τις λίμνες των ματιών σου

Στο παρασκήνιο παίζει ακόμα η ίδια μουσική
με τους 4 τίτλους των τραγουδιών
Dash and Blast, έτσι ακριβώς όπως σε πρωτοείδα
We flood empty lakes, όση ακριβώς δύναμη έχουμε μαζί
A song for starlit beaches, εκεί που σε ερωτεύομαι κάθε βράδυ
Illuminate My Heart, My Darling!, έτσι όπως φωτίζεις την καρδιά μου, ήλιε μου τον οποίο δεν θέλω να σβήσω ποτέ επειδή τυφλώνομαι από την λάμψη του…

Ξημέρωσε τώρα και σε βλέπω στο λυκαυγές
την αγαπημένη σου ώρα της ημέρας
Κοιμήσου αγάπη μου και εγώ
θα κάθομαι άγρυπνος φρουρός στα όνειρα σου

Some of them travel on foot, some on thought and some on feelings.
But can u tell who travels the longest?
Or who sees the most?

Children we were, innocent
and they were our parents, wise
so we accepted it and stayed
with our toys for company
and their promises
waiting for the better world.

weeks passed and none came back
we grew, along with our fears
broken toys and broken promises
we couldn’t hold on to any of them
incapable of facing the world.

And with time the bright days were lost
And the starlit nights never came
And the moon stopped smiling on us
And the only that was left was a cold twilight
A herald of either night or day
But neither of them would come

Autumn came and our hopes
fell like rotten leaves
from our tree of youth
the way back was covered with those leaves
there was no way back

Winter now..the light in our eyes
the only warmth that is left
not enough..we die, we die alone
A small fire burns in the fireplace
fueled by our toys and their promises,
broken..
so long ago..

Είναι το γεγονός ότι
πρώτα δοκιμάζω να ανοίξω την πόρτα
και μετά πατάω το κουμπί της κλήσης.
Κρύβεται μια παράξενη αισιοδοξία
πίσω από αυτήν την πράξη
ότι το ασανσέρ θα είναι εκεί
και θα σε περιμένει.

Ενάντια στις πιθανότητες
πιστεύω ότι θα είναι στον όροφό μου
και όταν το πετυχαίνω χαμογελάω
και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό.
Όταν όμως δεν είναι στον ίδιο όροφο,
τότε δεν πατά το κουμπί απογοητευμένος
αλλά γνωρίζοντας ότι τα έβαλα
με το ελάχιστα πιθανό
και απέτυχα.

Παράλογη αισιοδοξία
ή μήπως κίνηση για να
πείσω τον εαυτό μου
ότι ακόμα ελπίζω σε κάτι;

Σαν το ουρανιο τοξο
υποσχεση ελπιδας
μου χαρισε τα χρωματα της
και φωτισε τον κοσμο μου

Και στα ματια μου
η θεα της, καλειδοσκοπιο
που αρνεισαι να το βγαλεις απο το ματι σου
οσο και να ζαλιζεσαι απο την ομορφια
των σχεδιων και των χρωματων του

Και κλεινεις ακομα και το αλλο σου ματι
περιοριζοντας την όραση σου στο μισο
μονο για να το βλεπεις καλυτερα

Και οι ιστοριες παντα λενε
για τους τυχερους που καταφεραν
να αγγιξουν το ουρανιο τοξο
αλλα ποτε για τους αλλους,
που χαθηκαν, κυνηγωντας το

This is our haven and our sojourn
we can see and we can listen
we can smell and we can taste
but we cannot touch

And if we ever find the strength
to get up from that sofa
we’ll see that the space is too little
for we are surrounded by walls

Walls painted by ourselves
our relatives and maybe friends
and lovers and even by
all kind of teachers and mentors

And the only thing indicating
that there is a real world outside
is the ceiling..

The ceiling which is the sky itself
None can take the sky
away from us nor put
a concrete ceiling above our heads
cause then we would be living in a tomb

And nothing really lives in a tomb
Tombs are places of the dead
And dead people can’t feel
or be felt; only their absense

There are few who would tear down
these walls and see the real landscape
Tear down these beautiful paintings
so lovingly -or not- offered by others

A real view at the surrounding world
is offered by none other than the world itself
Billions of humans workings like artists
on the canvas of your mind

And there are others who choose
to stay behind these walls
And their screams and fears
reach out in the night sky

But these people cannot touch, or be touched
they are like ghosts, projecting theirselves
out of the walls, to the sky
but ghosts are nothing else but cursed dead.