ArcTan

Η ιδέα για μια καθημερινή semi-live κάλυψη του φεστιβάλ πέρασε από το μυαλό μου αλλά δεν έκανε στάση λόγω κυρίως βαρεμάρας και μικρής καθημερινής ύλης. Τώρα όμως που το φεστιβάλ έχει τελειώσει εδώ και 1 βδομάδα και καθώς έγραφα χωροταξία μου ήρθε να γράψω και για Jazz.

Τι σχέση θα μου πείτε έχει η Jazz με την Χωροταξία; Ο συνειρμός δεν έγινε λόγω συσχέτισης τους αλλά επειδή η Jazz αποτελεί ένα σωσίβιο μέσα στα παγωμένα και αφιλόξενα νερά του χωροτακτικού ωκεανού.

Στο θέμα όμως. Το φετινό Jazz festival ήταν καλύτερο από το περσινό, το οποίο ήταν καλύτερο από το προπέρσινο και πάει λέγοντας. Που σημαίνει ότι σε αυτά τα 8 χρόνια το φεστιβάλ αναβαθμίζεται συνεχώς. Φέτος μάλιστα είχαμε και παράλληλες εκθέσεις, οι οποίες δημιουργούσαν μια επιπλέον κινητικότητα χωρίς να επισκιάζουν το κεντρικό event. Μόνο τα αναμνηστικά μπλουζάκια με χάλασαν τα οποία εκτός από έλλειψη φαντασίας απέπνεαν και μια έλλειψη ποιότητας και σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και σε επίπεδο κατασκευής. Δεν πειράζει όμως, μικρό το κακό, τον επόμενο χρόνο ελπίζω να βελτιωθεί.

Το βιβλιαράκι του προγράμματος εν αντιθέσει είναι πάντα καλοσχεδιασμένο και άκρως κατατοπιστικό! Στηρίζομαι σε αυτό για να σας μεταδώσω αυτά που γίνανε τις ημέρες του φεστιβάλ.

Θα αναφερθώ μόνο στα συγκροτήματα που μου κάναν ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ εντύπωση.

Το Duo Tuule Kann – Jaak Sooaar ήταν ένα δίδυμο από την Εστονία το οποίο ήταν το πρώτο που ξεχώρισα σε όλες τις μέρες του φεστιβα. Η σύνθεση του ήταν Κανονάκι και Κιθάρα ενώ ανά συχνά διαστήματα η κα. Kaan μας μάγευε με τη φωνή της. Το ρεπερτόριο τους είχε βάσει τα παραδοσιακά τραγούδια της Εστονίας που μιλάνε κυρίως για χειμώνα και αγροτική ζωή. Η κα. Kann τα απέδιδε με τόσο μοναδικό τρόπο που καμία φορά άκουγα το φύσημα του αέρα και το τρίξιμο της φωτιάς στο τζάκι!

Οι Deodato Siquir Trio ήταν ένα τρίο από τη Δανία του Deodato Siquir ο οποίος ήτανε στα drums και τη φωνη και ο οποίος είναι από την Μοζαμβίκη. Καταλαβαίνετε τι γίνεται όταν ένας Αφρικανός drummer έχει δίπλα του δύο σκανδιναβικούς πυλώνες στο μπάσο και την κιθάρα. Με την εξαιρετική τους ζωντάνια και άψογη επικοινωνία με το κοινό ήταν η αφορμή που “άναψαν τα αίματα” για πρώτη φορά στο φεστιβάλ.

Οι αμέσως επόμενοι ήταν οι Eric Ineke JazzXpress από την Ολλανδία. Οφείλω να πω ότι δεν περίμενα πολλά από ένα ολλανδικό group όμως εξεπλάγην ευχάριστα! Το group είχε το κλασσικό οπλοστάσιο ενός Jazz Quintet, τρομπέτα, τενόρο σαξόφωνο, πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς. Το group ήρθε πιο κοντά όσο κανένα άλλο στην be-bop του Parker και Davis και παρόλο που όλα τα συγκροτήματα ήταν αξιόλογα αποτέλεσε για την επομένη ώρα την προσωπική μου όαση

Φτάσαμε στην τελευταία μέρα και στο πρώτο group τους Jacoustic Inc από την Αυστρία! Απίστευτοι!!! Τα παιδιά με τον μεγαλύτερο το σχήματος να είναι 22 και τον μικρότερο 16 πραγματικά δώσανε ρέστα! Ζωντάνια, μελωδία και άψογη επαφή με το κοινό με έκαναν να πιστέψω ότι “έχουμε νικητή”. Ξεχώρισε η παρουσία με βιμπράφωνο του Forian Klinger. Τα παιδιά πήγαν τόσο μακρυά ώστε να αποδώσουν φόρο τιμής σε έναν “δικό τους” κλασσικό συνθέτη, τον Johan Strauss σε Jazz απόδοση! Εξαιρετικοί!! Τους θέλουμε και του χρόνου για να δούμε πως θα έχουν εξελιχθεί!

Το τελευταίο συγκρότημα της τελευταίας μέρας ήταν το The Harcsa Veronica Quartet. Οφείλω να ομολογήσω ότι περίμενα πολλά από την Ουγγαρία, καθώς παραδοσιακά πρωτοπόρος στην ευρωπαϊκή Jazz. Ήταν και αργά το βράδυ όμως, θα έφευγε και το τελευταίο μετρό και στην σκηνή εμφανίστηκε μια κοπελίτσα με ξανθιά μαλλιά και ένα λευκό φορεματάκι με κόκκινα λουλουδάκια και ροζ (?) γοβάκια. Ο τύπος της γυναίκας που όπως λέει και ο Καμπουράκης θα της έλεγες “Θες να πάμε στα Goodys;”.
Πήρε το μικρόφωνο είπε ένα “γεια σας” με τη γλυκία φωνή της και μετά….ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ!! Η αποκάλυψη μπροστά μας! Τέτοια φωνή και τέτοιο ύφος απόδοσης του κάθε τραγουδιού δεν έχω ξαναδεί! Για μια στιγμή σκεφτόμουν ότι κάπως έτσι πρέπει να ήταν κάπου στο ‘50 όταν ακόμα υπήρχαν μεγάλες κυρίες της Jazz.
Δεύτερη αποκάλυψη! Οι μουσικοί! Ζωντανοί με παιχνιδιάρικη διάθεση ανάμεσα στην τραγουδίστρια και στο κοινό πραγματικά με μετέφεραν σε άλλο χωροχρόνο! Αυτοσχεδιασμοί της φωνής εμπλεκόμενοι με αυτοσχεδιασμούς στα όργανα, διάλογοι μεταξύ οργάνων, διάλογοι μεταξύ φωνής-οργάνων..ΜΑΓΕΙΑ. Κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν ένα απο τα καλύτερα lives που έχω δει ποτέ! (Εξαιρώ τον Roger Waters για συναισθηματικούς λόγους). Αυτό το σχήμα πραγματικά αξίζει παρακολούθηση έξω από τα πλαίσια του φεστιβάλ! Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω την ποιότητα τους! Μπράβο τους και Μπράβο στον Δήμο Αθηναίων που τους έφερε!

Κλείνοντας θα ήθελα ακόμα μια φορά να τονίσω την συνεχόμενη ανοδική πορεία στην ποιότητα του φεστιβάλ και ότι για άτομα που δεν “ακούνε Jazz” δεν είναι η κλασσική Jazz που έχουν στο μυαλό τους. Η Jazz εξελίσσεται και πραγματικά είναι προς τιμήν του Φεστιβάλ που προσπαθούν να μας παρουσιάσουν την Jazz του ΤΩΡΑ και όχι την Jazz του ΚΑΠΟΤΕ..

Για αυτό λοιπόν του χρόνου σηκωθείτε από ντιβάνια, καναπέδες, μπαουλοντίβανα, καρέκλες, βγείτε απο πατάρια και σπίτια και ελάτε όλοι !! :D

Τον τελευταίο καιρό τα πολωνικά συγκροτήματα με εκπλήσσουν συνέχεια! Πρώτα οι Riverside με τον πιο καταθλιπτικό και σκοτεινό ήχο τους και τώρα οι Quidam με το απίστευτα ανάλαφρο και μελαγχολικό ύφος τους.

Όχι δα πως είναι και κανένα καινούριο συγκρότημα στην “πιάτσα”. Μετράνε ήδη 11 χρόνια κυκλοφορίας αλλά μάλλον ο 11ος χρόνος ήταν το “10 το καλό”!

Το Alone Together όπως δηλώνει και ο τίτλος είναι ένα άλμπουμ γεμάτο συναισθήματα. Ονειρικό, μελαγχολικό και ανάλαφρο ακούγεται πολύ εύκολα, ειδικά στο παρασκήνιο καθώς κάποιος διαβάζει, κάνει εργασίες κλπ.

Παρόλα αυτά δεν σημαίνει ότι είναι αδιάφορο μουσικά. Το μπάσο είναι πάντα παρόν και αποτελεί την “ήρεμη δύναμη” του δίσκου. Περάσματα απο κιθάρες σε σχεδόν floydian ύφος δίνουν στο άλμπουμ ένα γνώριμο ήχο, ενώ η διακριτική παρουσία του φλάουτου το κάνει να ακούγεται πιο συμφωνικό κατά μέρη.

Γενικά ο δίσκος φλερτάρει επικίνδυνα με το chill out σε ορισμένα σημεία (χωρίς αυτό να είναι κακό).Η φωνή του τραγουδιστή δεν έχει μια συγκεκριμένη χροιά ή χαρακτήρα που μάλλον για το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι θετικό γιατί δένει καλύτερα με τα όργανα και δεν ξεχωρίζει ώστε να σου αποσπά την προσοχή.

Από τα αγαπημένα μου άλμπουμς για να χαλαρώσω ή να κάνω κάτι άλλο κρατώντας τη μουσική στο παρασκήνιο.

To συγκεκριμένο group έπεσε στην υπόληψη μου το 2006 όταν είδα πως είχαν κυκλοφορήσει ήδη τον 3ο τους δίσκο. Δημιουργήθηκε το 2001 στις ΗΠΑ και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω τη μουσική του και να την κατατάξω σε μια γενική κατηγορία (παράλληλα είναι και άδικο) γιατί απ’ότι φαίνεται κάνουν μεγάλη προσπάθεια να αναμίξουν διάφορα μουσικά είδη.

Το ύφος τους (ειδίκα στον συγκεκριμένο δίσκο) είναι δυνατό, με έντονο drumming, ψυχεδελικά solo και πολλούς αυτοσχεδιασμούς που παραπέμπουν σε jazz. Τα φωνητικά είναι πόλυ ιδιαίτερα επίσης, ψιλές φωνές σε συχνότητες κάνουν το ύφος τους ακόμα πιο ψυχεδελικό.

Από την αρχή του δίσκου οι Mars Volta δείχνουν τις προθέσεις τους να μην αφήσουν τίποτα όρθιο! Και όταν λέω από την αρχή το εννοώ! Από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο μας υποδέχεται μια κραυγή και ένα έντονο drumming που είναι σαν να δεχόμαστε μια δυνατή ηχητική σφαλιάρα που να λέει “Δώσε προσοχή! Παίζουμε, όχι αστεία” και η μουσική συνεχίζει στο ίδιο στυλ μέχρι το τέλος του δίσκου! Free Jazz περάσματα και κιθαριστικά solos (αλλά και γενικά ωραία reefakia) πετάγονται από του πουθενά και εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά.

“Relentless” το χαρακτήρισε ένα παιδί σε κάποια άλλη κριτική και δεν έχει καθόλου άδικο. Δεν είναι ο δίσκος που θα έχει μέσα και 1-2 μπαλάντες για να “αρέσει”. Για μένα ήταν κάτι ξεχωριστό σαν άκουσμα για αυτό και είναι ο πρώτος δίσκος που αναφέρω στο blog (επίσης είναι ένας απο τους πρώτους του 2008 και είπα να αρχίσω με κάτι φρέσκο).

Για όσους πιστεύουν οτι υπάρχει ομορφία στην έντονη μουσική, αξίζει να το δοκιμάσετε!